verhalen

Te koop

Vanmiddag was het er weer. Dat gevoel. Ik zat op het heidebankje in de lage novemberzon, met mijn ogen dicht. De tijd hield haar adem in. Geluiden vervaagden tot alleen de wind overbleef. En een innerlijk landschap dat steeds helderder werd.  

Het was alsof hij zo zou komen aanstappen. Een sportieve oude heer met een geruite pet op zijn hoofd. Hij zou ons groeten en vragen of hij erbij mocht komen zitten. Natuurlijk. We zouden praten. Over wandelen en foto’s maken. Over genieten van licht en lezen en schrijven. Over zinvol ouder worden. 

Zo lang ik mijn ogen gesloten hield, zou het zo kunnen zijn.  

Maar er kwamen luid pratende fietsers voorbij, een hond met een tak in zijn bek, een fluitende hondenbaas en wandelaars met stokken. De zon zakte snel en het werd koud.  

Ik stond op en koos de weg terug naar huis. Weg van de hei, door het bos en voorbij het veld, waar hij mij vorig jaar nog wees op welke plek de mooiste paddestoelen groeiden. Langs de gracht met de eenden. Ik keek omhoog naar zijn huis. De plant op het balkon was doodgevroren. Er stond een bordje: Te koop.  

Een novembermiddag kan koud zijn. Mensen komen en gaan. Alles verandert.  

Wat blijft is weemoed, gemengd met dankbaarheid. Voor iedere lieve onmisbare medemens die mijn leven verwarmde.