verhalen

Op speciaal verzoek: Vlissingen

Een maandag in mei 2015. Het waait behoorlijk, op onze hotelkamer horen we de golven. Wat een heerlijk geluid.
Toen Emmy een 6-tal bestralingen en 4 chemo kuren had gehad, werd er een pauze ingelast. Ik vroeg haar wat ze zou willen doen. Daar had ze meteen een antwoord op, ze wilde met mij naar Vlissingen. Jaren geleden, waren we daar ook samen geweest. Hotel aan de Boulevard. We hadden veel plezier. Bij het ontbijt een stout spelletje, achteruit huppelen op het strand, rondje Walcheren gefietst. Gelachen met de brutale musjes bij de terrassen.
In 2013 zag het er minder rooskleurig uit. We hebben genoten. Alleen niet zo onbekommerd als de eerste keer. Emmy was erg snel moe. We hebben gewandeld, met veel tussenstops bij bankjes en terrassen. Ik moest dan “even een shagje roken”, zodat het rusten niet al te veel op Emmy’s conto kwam. Prachtig vond ik het dat Emmy, vrouw met heel wat horloges, tijdens een wandelingetje een horloge vond. Een prul van de bovenste plank, maar toch. Ze kreeg hem warempel nog aan de praat ook! Iedere avond hebben we buiten gegeten. We hebben een wapenfeit toegevoegd aan onze eerdere acties. Bij het ene restaurant voor- en hoofdgerecht gegeten. De daar aangeboden desserts stonden ons niet aan. Eerder hadden we een aangeplakte menukaart van een ander restaurant bestudeerd en daar hadden ze desserts!!! Wij daarheen en net voor de keuken sloot de desserts besteld. Emmy vroeg zich af of dat wel kon … Nou reken maar van yes dames en heren (m.d.a. Neerlands Hoop). Al had ik zelf de keuken in gemoeten, het dessert dat Emmy zo lekker leek, moest er komen. Uiteraard was het geen probleem, hoefde ik mijn culinaire talenten niet ten toon te spreiden. Dat het prima was, werd nog bevestigd door het meisje dat ons hielp. Schoorvoetend vroeg ze of ze iets mocht vragen. Zij had ook chemo gehad en droeg een pruik, waar ze helemaal niet blij mee was. Hoe beviel zo’n doekje? Emmy ging er fantastisch op in. Zonder gene, ze stelde het meisje gerust, sprak uit dat er niks mis was met die vraag. Lotgenoten, alleen wist Emmy dat ze niet lang meer te leven had.
Na het uitchecken heb ik met Emmy afgesproken dat we in 2014 terug zouden gaan. Zelfs benoemd dat, als zij er niet meer zou zijn, ik ieder voorjaar zal gaan.
Mei 2015, in Vlissingen…