verhalen

Het weerzien

“Hoi ma, ik ben er weer!” 

Sprakeloos keek ik hem aan, ik wilde hem vastpakken, huilen, lachen, maar ik kon helemaal niets.
Met opgetrokken wenkbrauwen en een stralende glimlach op zijn gezicht keek hij mij vragend aan.
“Bent u niet blij dat ik er weer ben?” 

Mijn verstand sloeg op hol. Dit kan niet, dit is niet echt, ik droom! In een rollercoaster van emoties gaf ik me over aan mijn gevoel. Ik pakte hem beet, omhelsde hem en zei: “Wat geweldig om je weer te zien, wie had dit ooit durven dromen!”
Ik vroeg niet hoe het mogelijk was, ik vroeg niet waar hij vandaan kwam, maar liet me meeslepen door dit fantastische moment waar ik zo vaak over had gefantaseerd.
“Ma, neem mij mee naar mijn familie, mijn vrienden en alles wat ik heb gemist!” riep hij enthousiast. Ikzelf wilde hem liever nooit meer loslaten, bang om hem weer kwijt te raken. 

Ik had ook geen idee waar ik moest beginnen.
Stel je voor dat hij vanuit zijn hemelraam niet heeft kunnen zien wat hier op aarde allemaal is veranderd. In zijn slaapkamer staat een bureau in plaats van zijn bed. Zijn kledingkast werd verruild voor een boekenkast. Zijn lievelingsknuffel is in zijn kist mee begraven. Zijn gloednieuwe scooter is verkocht. Vrienden haalden hun rijbewijs, gingen trouwen en kregen een gezin. Opa's en oma's zijn inmiddels overleden. We communiceren via WhatsApp, Facebook en mobiele telefoons. Langs zijn graf lopen dagelijks Pokémon-jagers!
Stel je voor dat hij vanuit zijn hemelraam wél alles heeft kunnen zien, zou hij dan gewoon de draad weer op kunnen pakken?  

Ik schok wakker en bleef enige tijd als verstijfd in mijn bed liggen. Toch gedroomd? Ik voelde mij teleurgesteld, verdrietig en verward. Het was zo mooi, het leek zo echt!