verhalen

Droomgezicht

“Nietsvermoedend word ik wakker in een omgeving die mij op het eerste moment niet bekend voorkomt. Ik lig met mijn hoofd naar de zee toegekeerd. In de verte schijnen de lampen van, naar wat het lijkt een strandpaviljoen, op de zee. De grauwe mist die hier hangt scheidt mij met een straal van zo’n honderd meter van de omgeving om mij heen. Alsof ik afgesloten ben van de wereld. Maar in dat diepe gevoel van eenzaamheid en ook angst, bekruipt mij een gevoel van thuiskomen. Ergens krijst een meeuw, zachtjes en behoedzaam, het krijsen is zijn plicht. Een koude windvlaag maakt dat ik opsta en het op een lopen zet. Alles om mij heen is niets anders dan mist en grauwheid…
Na enkele honderden meters te hebben gerend, valt mijn oog op een voorwerp dat een geheimzinnige schaduw vormt, vlak naast een hoge trap die de duinen op leidt. Even denk ik dat het een persoon betreft die naar de duinen staat te kijken. Maar in het gehele onderwerp zit geen enkele beweging. Buitenadem loop ik er voorzichtig naar toe. De aangespoelde schelpen worden verlicht door de volle maan, die nu meer licht biedt dan vijf strandpaviljoens bij elkaar.  

Op de plek van het antwoord aangekomen zie ik een plastic stoel, die met zijn rug naar de zee toegekeerd in het zand is geplant. Aan de voet van het duin is een groot hart getekend met in het midden een lege fles drank, schuin in het zand geplaatst. Links van het hart staat een naam. Een naam die mij verder niets doet, maar de persoon die de stoel plaatste moet om diegene hebben gerouwd. Even ben ik bang om betrapt te worden door de kunstenaar die verantwoordelijk is voor dit schouwspel. Maar het strand is leeg. Opnieuw de meeuw die kraait, het angstige gevoel dat als een stolp over mij heen lijkt te worden gezet. Even stel ik mijzelf voor in de stoel plaats te nemen en te wachten tot er iets gebeurt, maar uit respect voor de kunstenaar houd ik afstand. Als vanzelf deins ik achteruit en loop de hoge trap op die mij van het strand af, de duinen inleidt…”